"ตุ๊กตาแต้มสี"

สุนันทา

ความหลงเหมือนลมพายุที่พัดผ่านมาแล้ววูบหายไป
แต่ความรักคือสายลมพัดโชยที่ให้ความสดชื่นแก่ชีวิต

อย่างน้อยเขาก็ตอกลงกลางใจตัวเองได้ว่า...
ไม่ว่าจะมีเอ็กซิเดนต์อะไรผ่านเข้ามาในชีวิต...
แต่เพื่อนก็ยังคือเพื่อน...
และมิตรภาพนั้นงอกงามได้ยิ่งกว่าดอกไม้...
เพราะมิตรภาพไม่เคยราโรยหลังจากเบ่งบานแล้ว

เราปั้นตุ๊กตากันมา
เราหวังเห็นตุ๊กตาของเราขึ้นหิ้งงดงาม...
แต่อย่างว่าแหละ เรี่ยวแรงพ่อแม่
บางทีก็ยื้อยุดกับสภาพแวดล้อมไม่ไหว...
ต้องยอมให้ถูกแต้มสีสันต่าง ๆ นานา
แต่ยังเป็นตุ๊กตาของเรา...เนื้อเดิมของเรา
หากเรามั่นใจว่าให้เนื้อดี ๆ ไป...
มันจะไม่ถึงกับเป็นตุ๊กตาเสียกบาล
ไปวางทิ้งแถวทางสามแพร่ง
หรือใส่กระทงลอยน้ำไปหรอก...